Doormiddel van het schrijven over mijn persoonlijke ervaring probeer ik meer begrip te creëren en misverstanden weg te nemen.
Ook mannen kunnen er mee te maken krijgen.

Ik kom uit een vrij groot gezin.
Acht kinderen telt het gezin waarvan ik de één na jongste ben.
Mijn twee half broers en mijn half zus hadden het ouderlijk gezin al verlaten en woonden op zichzelf.

Van de vijf kinderen waar ik mee ben opgegroeid sprong ik er altijd boven uit volgens mijn moeder:
"Hij was teruggetrokken. Als hij wél met de anderen meedeed, maakte hij een wat angstige indruk. Hij had het gevoel er niet bij te horen terwijl daar geen aanleiding voor was"

In ons gezin was er eigelijk niets mis. Mijn moeder stond er wel alleen voor, wat een zware belasting voor haar was. Mijn vader had ons al vroeg verlaten en heeft haar niet financieel bijgestaan.
Een gezin opvoeden met vijf kinderen is niet makkelijk.
Mijn moeder was afhankelijk van de bijstand waar ze het gezin van moest onderhouden. Al vroeg moesten wij thuis voor ons zelf zorgen, zakgeld was er niet, en kleding moesten we zelf kopen.
Er is een groot leeftijdverschil tussen mijn broers en zussen waardoor de structuur ontbrak in ons gezin.


In mijn tienerjaren begonnen de echte problemen zich te openbaren. Er zat geen lijn in mijn leven, ik was chaotisch ,impulsief, leefde mijn eigen leven.
Ook kwam ik in aanraking met drugs en alcohol waar ik geen controle over had. Met geld kon ik ook niet overweg en verbraste het aan alles.
Dat is de reden waardoor ik school ook niet af heb gemaakt.
Van het gezin ging ik me steeds meer afzonderen en trok veel op met vrienden die in mijn ogen belangrijker waren.

Je kan wel zeggen dat ik in mijn eigen wereld leefde en me weinig aantrok van anderen om mee heen. Ik deed dingen waar ik wel op geattendeerd werd maar dat niet voorwaar nam.

Rond mijn 18e jaar kreeg ik depressieve momenten. Had geen zin meer in het leven. Ik verwondde mezelf en had de neiging om een eind aan mijn leven te maken.

De symptomen kwamen nu duidelijk naar voren. Ik belandde op een psychiatrische afdeling van een Algemeen ziekenhuis (PAAZ) waar de diagnose "Borderline werd geconstateerd.

Bij BORDERLINE hoort een aantal symptomen.
'Officiële' patiënten hebben vijf of meer van deze kenmerken. De Officiële diagnose wordt volgens de DSM-IV geconstateerd.
Er worden 9 symptomen beschreven waarvan je er aan 5 moet voldoen, voordat je van BORDERLINE mag spreken.
Omdat de termen in het DSM boek best ingewikkeld zijn beschrijf ik deze anders.

• Impulsiviteit
  Iemand met borderline kan zich halsoverkop in een nieuwe relatie storten of na het lezen van een interessante vacature plotseling van baan veranderen, zonder goed na te denken over de gevolgen van zo’n beslissing. Geen maat kunnen houden hoort bij die impulsiviteit. Dat kan tot uiting komen in smijten met geld, zich te buiten gaan aan alcohol of drugs, eetstoornissen en snel wisselende seksuele contacten. Ook woede-uitbarstingen kunnen erbij horen.
• Stemmingswisselingen
  Borderline kenmerkt zich voorts door snelle stemmingsveranderingen. De stemming kan   gemakkelijk omslaan van somberheid en angst in gespannen opwinding of andersom. Iemand met borderline lijkt ‘overgevoelig’ te reageren op gebeurtenissen en uitspraken. Een ogenschijnlijk onschuldige opmerking kan tot een woede-uitbarsting leiden, korte tijd later gevolgd door een vrolijke bui, alsof er niets gebeurd is.
• Zwart-wit denken
  Bij borderline wordt de wereld opgedeeld in uitersten: zwart en wit, goed en slecht, mooi en lelijk, alles of niets. Er bestaan geen grijstinten. Iemand is of fantastisch leuk of onuitstaanbaar. De mening over één en dezelfde persoon kan in korte tijd helemaal omslaan.
• Extreme angst om verlaten te worden
  Mensen met een borderline stoornis hebben een grote behoefte aan intieme relaties, maar zijn daar tegelijkertijd bang voor. Ze zijn extreem bang om in de steek gelaten te worden. Ze stellen mensen daarom voortdurend op de proef. Zo testen ze als het ware of en wanneer iemand hen in de steek laat. Op zich neutrale uitspraken of acties leggen ze al snel uit als een persoonlijke afwijzing. Mensen met borderline leggen vaak makkelijk contacten. Maar hun verwachtingen zijn zo hooggespannen dat niemand eraan kan beantwoorden. Alleen zijn vinden ze vaak erg moeilijk en kan hen in grote paniek brengen. Ze eisen daarom iemands aandacht en liefde volledig op. Hun relaties zijn vaak heftig, maar kort.
• Opzettelijke zelfverwonding (automutilatie)
  Veel mensen met borderline krassen zichzelf met scherpe voorwerpen of branden zich met een sigaret. Ook gedachten over of pogingen tot zelfdoding komen veel voor.
• Identiteitsproblemen
  Mensen met borderline hebben meestal weinig zelfvertrouwen en een negatief zelfbeeld en zijn buitengewoon gevoelig voor opmerkingen die ze als kritiek ervaren. Ze twijfelen constant over wat ze zullen aanpakken en wat ze met hun leven willen.
• Dissociatieve verschijnselen
  Mensen met borderline kunnen momenten van vervreemding hebben, het gevoel ‘er niet echt te zijn’ of een sterk en beangstigend gevoel van innerlijke leegte. Soms weten ze even echt niet wat ze gedaan hebben of hoe ze ergens zijn gekomen.
• Psychotische verschijnselen
  Soms krijgen mensen met borderline last van psychotische verschijnselen, zoals in de war of achterdochtig zijn en stemmen horen. Deze verschijnselen kunnen enkele uren of dagen duren.  

Volgens deskundigen (en dat zijn er niet veel, want inzicht in de aandoening is nog beperkt) lijden zo'n 150.000 tot 200.000 Nederlanders aan de BORDERLINE-STOORNIS. Deze openbaart zich meestal tussen het zeventiende en eenentwintigste jaar. Niet bij iedereen wordt de stoornis onderkend. Dat geld met name voor mannen, die lang wachten met hulp vragen en lange tijd bijvoorbeeld als "alleen maar" verslaafd worden gezien.
De meeste patiënten hebben problemen gehad in hun jeugd door b.v. mishandeling, slechte relatie met ouder(s) -familie, verwaarlozing.

Ik zelf denk dat in mijn geval de serotoninehuishouding niet in orde is.
Serotonine is een stof die zorgt voor prikkelingsoverdracht in een bepaalt stuk van de hersenen, in dit geval het deel waar de meeste emotie worden gestuurd. Er word ook gesproken over emotionele verwaarlozing, maar zelf vind ik dat te zwaar gezegd.

Mensen met BORDERLINE vinden het moeilijk om alleen te zijn en klampen zich vast aan anderen. Maar hun relaties met anderen zijn regelrechte mijnenvelden:
Ttussen ophemelen en afwijzing zit niets; nuances kennen ze niet.
Normale vriendschappen kennen periodes van dicht bij elkaar staan en een beetje verwijdering. Iemand met Borderline ervaart die verwijdering als resolute afwijzing en voelt zich vervolgens intens eenzaam.

Een opmerking die verkeerd valt kan leiden tot gevoelens van zinloosheid en wanhoop en zelfs een zelfmoordpoging.

Voor mij is een goede vriendschap alles. Als mijn beste vriend bij me is, bestaat de rest niet meer.
Ik creëer een eenheidsband, wil dezelfde dingen doen.
De andere dingen om me heen betekenen even niets en ik verlies de controle over mezelf. Op zo'n moment vind ik mezelf niet eens belangrijk en geef ik de aandacht maar aan één persoon, dat kan leiden tot ruzies met anderen om me heen. Het tegenstrijdige hiervan kan zijn dat als mijn beste vriend er niet is, ik hem ook heel erg kan afwijzen tegen over anderen. De rede dat ik ook geen intieme vriendschappen aan gaat.

Tijdens mijn jaren in de psychiatrie heb ik veel geleerd om grip te krijgen op mijn extreme en onverklaarbare gedrag.
Het eerste wat heel belangrijk is om te leren is de acceptatie dat je Borderline hebt. Vanuit dat stadium kan je richtlijnen gaan maken.
De acceptatie is het moeilijkste van alles.
Je moet er echter bij stil staan dat jij een probleem het waar je aan moet werken wat niet gemakkelijk is. Bewust bezig zijn met het begrip Borderline.
Daarna kan je zien waaraan je moet gaan werken.

Zo heb ik mijn eigen methode gevonden om heel bewust met mijn "persoonlijkheidsstoornis" om te gaan.

Er is een groot verschil tussen denken en voelen.
Mensen die met de Borderline stoornis leven halen die twee vaker door elkaar heen.
Een gevoel beïnvloed vaak de gedachten, en de gedachten vaak het gevoel.
Als een gevoel de overhand neemt van het denken gaat het meestal fout (Teveel spanningen).
Het is vaak zwart of wit en de kleur grijs is er nauwelijks. Doormiddel van veel schrijven, vragen en gesprekken stuur ik mezelf bij en zo kom ik vaak bij het grijs denken (De midden weg ook wel genoemd).

De nazorg is ook heel erg belangrijk. Zo heb ik hulp en veel baad bij de RIAGG.
De gesprekken die ik daar heb met mijn behandelaars doen mij goed. Het is een goede steun in de rug die je als patiënt zeker nodig heb. Toch moet je uiteindelijk de dingen zelf doen. Ik hou me gericht op de steun van de RIAGG.
De eerste fase die ik moest doorstaan was heel erg moeilijk, vanaf het beging opnieuw leren omgaan met situaties, gebeurtenissen en andere dingen die op je pad terecht komen. Leren om zelf de verantwoording op je te nemen en zelf beslissingen aan te gaan. Niet zo afhankelijk van andere zijn maar gericht en bewust naar jezelf kunnen kijken.

Voor mij is het niet echt van belang waardoor ik deze stoornis heb gekregen. Graven in je verleden zal je geen goed doen in de meeste gevallen.
Toch geloof ik er in dat je het zelf ontwikkeld. Of het nou vroeg in je jeugd is meegekomen of op een andere wijze.
Het is niet echt van belang.
Het enige wat echt van belang is dat je weer goed kan functioneren.
Sommige mensen zeggen wel eens dat als je eenmaal een stoornis heb je er nooit helemaal meer vanaf komt.
Vergelijk het met een verslaafde die ook niet meer van zijn verslaving af kan komen.
Ik heb ondervonden dat er wel mee te leven valt.
Het is niet gemakkelijk en op een of andere manier zal het bij je blijven, als je er aan werkt zal je merken dat het draagbaar zal worden.

Downloade Bon Jovi These Day's

  Klik hier om terug te gaan naar mijn homepage!

Richard van Zomeren

  Tip!!!!

kijk ook eens op Borderline.pagina!